از عمق وجودش آینده در آینه  زیبا  و امروز غبار آلود در ماتم فردا می نویسم،

می نویسم از جدار شکسته ی روحانی که بعد جسمانی مرا در می نوردد و سر به آسمان دارد،می نویسم

از ظلمت زیبایی دیروز و از طلوع شکسته ی روز ها ی آتی و می گذرم از امروز که فردای دیروزم و

می نویسم از روزهایی که به بن بست می رسند ،می شکنم از نوشتن،از تردید خواندن و به هیچ رسیدن می شکافم ،این قلم را که فسخ نوشتم باشد و دیگر هیچ کس.

به نام یگانه پرستوی بی آشیان

از آسمان سیاه چشم هایت غریبانه طاووس خیالم را پر می دهم مثل لحظه ای بی باکانه بر باور پرستشم گل بی ریا بودن می روید. به تو می اندیشم به تویی که این روزها فقط به او اندیشیده ام وبه تنها ستاره ی کوچکی که بر سرخی گل های رز تبسمت بی باورانه چشمک می زند و شاید تنها ترین مرغ کوچک تو باشد.به تنها ستاره ی سرخ رز زندگی ات قسم ، به تنها یادگاری که از شب های مهتابی عشق در چشمانت به هدیه گذارده شده اند قسم،به زیبا ترین رز دنیا یا تنها پونه ای که بر کناره ی دریاچه ی شن آلود قصه ی  حرفهایم روییده است سوگند یاد می کنم که در شب نوشته هایم تنها عابری هستم که بر سنگ فرش خاطرات قدم نهاده ام تا از سکوت بی انتهای چشم هایت حرفی زده باشم

 *******************************************************************