کسادی بازار علم و دانش

دیر زمانی  است که دیگر کسی سراغی از علم و دانش نمی گیرد.دیگر کسی برای اهل علم و اهل قلم دل  نمی سوزاند! چرا که علم خریداری ندارد . دیگر « اطلبو العلم من المهد الی اللحد» و یا « اطلبو العلم ولو بالصین» تنها شعار دیوار هاست و بو علی سینا و زکریای رازی تندیس  ناقابل گوشه و کنارند!و کشیدن بار کتاب طریقی برای پروراندن ادعای خامِ فرهیختگی است(یَحمِـلونَ اسفاراً).

آری می توان به این باور رسید که چراغ علم و و دانش کم فروغ شده و زمانی فرا می رسد که سوسوی آن را به سختی می توان از دور دید.

دیگر کسانی چون استاد فروزانفر،علامه دهخدا،استاد هماییو پروفسور حسابی و سایر بزرگان وادی فضل را تنها در اذهان گرد خورده  می توان یافت و کسی قدمی بر ردّ پای آن ها نمی گذارد!(بر بساطی که بساطی نیست). افسوس بر شاعران گران مایه چون ناصر خسـرو که عمری برای کسب علم خونِدل خورد و دیگران را به یاد گیری دانش فرا می خواند:«درخت تو گر بار دانش بگیرد   به زیر آوری چرخ نیلوفری را»!!

کجایند مردانی از سرزمین پارس که علم را از آسمان ها بردارند و آن را به رخ مردمان سایر بلاد بکشند؟

آیا می توان هنوز هم چشمانمان را گشاده دتریم تا مشعلی از مطلع علـم بر افروخته گردد!؟

آیا می توان دوباره به تلاطم دریای فضل دل بست و خط بطلانی بر کسادی بازار علـم کشید!!؟

باری ، می توان باز هم به بر افراشتن بیرق پرشکوه دانش دل خوش کرد.خیال عبث نمی پرورانم!! آرزویی دور دست را می جویم و امیدی پا به گریز را در می یابم!شاید بتوان بار دیگر با تبختر و مباهات خود را به بزرگ مردانِ گران سنگِ اعصار دیرین گره زد.

می توان آری!اگر بخواهیم بی شک می توانیم!  

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ